Ultrex με δάκρυα…

Όπως σε κάθε τομέα της ζωής έτσι και στο ποδόσφαιρο τα κριτήρια ενός “καλού” ποδοσφαιριστή δεν περιορίζονται μόνο στις επαγγελματικές (ποδοσφαιρικές) επιδόσεις του αλλά επίσης στον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του εντός και εκτός γηπέδων. Έτσι πολύ συχνά γινόμαστε παρατηρητές στρατευμένων “λίφτινγκ” μέσω των ΜΜΕ και των Κοινωνικών Δικτύων (Facebook, Twitter), τα οποία προσπαθούν να δημιουργήσουν μία εικόνα διαφορετική-λίγο καλύτερη-από αυτή που έχουμε για συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές.

Ένα τέτοιο “λίφτινγκ” χαρακτήρος παρατηρούμε εδώ και πολύ καιρό να επιχειρείται στο ποδοσφαρικό φαινόμενο Κριστιάνο Ρονάλντο(ΚΡ). Ήδη από το τέλος του καλοκαιριού 2012 διάφορα blogs, ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα προσπαθούν να αναρτήσουν μία άλλη εικόνα για τον ΚΡ. Εξιστορούν μια ιστορία συγκινητική και πιο ανθρώπινη αναδεικνύοντας όλα όσα δεν γνωρίζαμε για εκείνον. Όλοι μάθαμε για την οικονομικά φτωχή του καταγωγή, για το δύσκολο οικογενειακό του περιβάλλον, για την ποδοσφαρική του τελειομανία και πειθαρχεία ως εκπλήρωση της ευχής του πατέρα του πριν φύγει από τη ζωή, για τις οικονομικές δωρεές που έδωσε σε νοσοκομεία, κέντρα αποτοξίνωσης και σχολεία δωρίζοντας ακόμη και το Χρυσό Παπούτσι, καθώς και ότι δεν πίνει και δεν ξενυχτά σαν καλός ποδοσφαιριστής. Παρατηρείτε το “λίφτινγκ”; Είναι μία άλλη εξιστόρηση… σχεδόν σου προκαλεί δάκρυα. Φυσικά δεν υπονοώ στιγμή πως όλα αυτά δεν αληθεύουν, αντιθέτως τα πιστεύω όλα και με αγγίζουν. Ωστόσο, το πρόβλημα μου δεν βρίσκεται στην πλαστικότητα του “λίφτινγκ” αλλά στην ίδια την ιδέα του “λίφτινγκ”, δηλαδή, στο να θέλω να παρουσίασω τον καλό μου εαυτό, στο να προσπαθώ να σε πείσω για το πόσο καλός είμαι.

Και σε αυτό σημείο βρίσκεται η διαφορά που κάνει το μήνυμα του ευαγγελίου σε ένα “χριστιανικό” πρωτάθλημα. Ποιά είναι η διαφορά; Πως σε ένα “χριστανικό” πρωτάθλημα εξορισμού δεν αναζητούμε τον ηθικά “καλό” ποδοσφαιριστή καθώς αυτός δεν υπάρχει. Στη φιλοσοφία του πρωταθλήματος του ΚΡ υπάρχουν οι “καλοί” και οι “κακοί” ποδοσφαριστές, στη φιλοσοφία ενός πρωταθλήματος που συμμετέχουν Χριστιανοί υπάρχει μόνο ένα είδος αυτό των ελεημένων “κακών”… ή εάν προτιμάς ελεημένων αμαρτωλών. Ο Χριστιανός δεν προσπαθεί να ωραιοποίησει την κατάσταση του, αντιθέτως αναγνωρίζει το πρόβλημα του και μπροστά σε αυτή του την αναγνώριση συναντά το μεγαλείο ενός Θεού που τον δέχεται μέσα από το τέλειο έργο χάρης και ελέους Του Χριστού… είναι ένας ελεημένος αμαρτωλός. Έτσι ο Χριστιανός εισέρχεται σε ένα γήπεδο δίχως να προσπαθεί να δείξει το πόσο “καλός” είναι, αλλά εισέρχεται σε ένα γήπεδο κάνοντας γνωστή τη χάρη που έχει λάβει και τη χάρη που χρειάζονται όλοι. Δεν διεκδικεί κανένα πρωτείο.

Κλείνω με τα λόγια του ευαγγελίου που μας οδηγούν σε αυτή την κατεύθυνση που προτείνω: 15 Σ’ αυτά τα λόγια που θα πω μπορεί να στηριχτεί κανείς και πρέπει όλοι να τα δεχτούν: Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς· και πρώτος ανάμεσά τους είμαι εγώ. (Απ. Παύλος, Α’Τιμ. 1:15)

Αλέξανδρος Πιπιλιός