“… τί στο καλό πάει στραβά με τον κόσμο σήμερα;”

Λένε πως οι τοίχοι της πόλης είναι σαν ένα ανοιχτό βιβλίο όπου η ιστορία του γράφεται ξανά και ξανά. Είναι γεμάτοι από αφίσες, συνθήματα και γκράφιτι τα οποία προσπαθούν να επικοινωνήσουν κάποιο μήνυμα.

Τον πολυτάραχο Δεκέμβρη του 2008 ένας από αυτός τους τοίχους στο κέντρο της Αθήνας “έγραφε”: “τί στο καλό πάει στραβά με τον κόσμο σήμερα;”
Το όμορφο με τα συνθήματα σε τοίχους είναι πως δεν προσφέρουν απλά απαντήσεις, αλλά πως ανοίγουν έναν διάλογο με την πόλη και τους κατοίκους της. Σε αυτό σύνθημα ακριβώς από κάτω κάποιος συμπλήρωσε: “ή καλύτερα να ρωτήσω τί πάει στραβά με εμένα;”

Νομίζω πως σε αυτή την δεύτερη απάντηση βρίσκουμε μία από τις βασικότερες διαφορές του Χριστιανισμού από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία ή οποιοδήποτε φιλοσοφικό σύστημα.

Όλες οι θρησκείες μπροστά στα προβλήματα και το αδιέξοδο της ζωής, μας υποδεικνύουν τρόπους με τους οποίους θα καταφέρουμε νααλλάξουμε τις περιστάσεις γύρω μας ή μεθόδους με τις οποίες θα καταφέρουμε νααλλάξουμε τη στάση των θεών απέναντι μας ή προτάσεις για το πως θα αλλάξουμε την τύχη μας, υπονοώντας βασικά πως το πρόβλημα βρίσκεται οπουδήποτε αλλού–στις περιστάσεις, στους θεούς, στην τύχη–παρά στον ίδιο τον άνθρωπο.

Το ίδιο ισχύει και με κάθε φιλοσοφικό σύστημα. Μας μιλούν για οτιδήποτε άλλο παρά για την ανάγκη μας για αλλαγή. Η κοινωνία (γενικά και αόριστα) θα μας πουν πως χρειάζεται να αλλάξει, ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύουμε τα πράγματα χρειάζεται να αλλάξει ή να ποιοί φταίνε για την κατάντια μας.

Και εάν υπάρχει κάποια θρησκεία ή φιλοσοφία που μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου για αλλαγή, η δύναμη και ο τρόπος για να αλλάξει θα μας πουν πως βρίσκονται στον ίδιο τον άνθρωπο: “ναι χρειάζεται να αλλάξεις…άρχιζε να πιστεύεις περισσότερο στον εαυτό σου” ή“ξύπνα και δες όλους αυτούς που σε έχουν οδηγήσει στην κατάσταση που βρίσκεσαι!”

Ξανά και ξανά παρουσιάζουν το πρόβλημα ως κάτι “έξω” από τον άνθρωπο. Όλα καταλήγουν στην ερώτηση: “τί στο καλό πάει στραβά με τον κόσμο σήμερα” δίχως στιγμή να κάνουν την ερώτηση: “τί πάει στραβά με εμένα”.

Το μήνυμα του Χριστιανισμού μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτή τη δεύτερη ερώτηση αποτρέποντας μας από το να ρίξουμε την ευθύνη Στον Θεό, στις περιστάσεις ή στους άλλους. Για τον Χριστιανισμό το πρόβλημα ξεκινά και βρίσκεται στον ίδιο τον άνθρωπο. Έτσι η πίστη Στον Θεό δεν γίνεται το μέσο για να αλλάξω την στάση Του Θεού απέναντι μου ή για να αλλάξουν οι καταστάσεις της ζωής μου αλλά γίνεται το μέσο για να αλλάξω εγώ.

Ίσως αυτή θα έπρεπε να είναι και μία από βασικές τις διαφορές ενός Χριστιανικού Πρωταθλήματος. Ένα πρωτάθλημα που δεν έρχεσαι επειδή οι συνθήκες είναι διαφορετικές ή επειδή ο ανταγωνισμός είναι μικρότερος, αλλά επειδή σε αυτό το πρωτάθλημα συμμετέχουν άνθρωποι με διάθεση να αλλάξουν. Ένα πρωτάθλημα στο οποίο δεν συμμετέχεις με την ελπίδα να αλλάξουν οι καταστάσεις, η διοικητική επιτροπή ή οι άλλοι, αλλά συμμετέχεις με σκοπό να αλλάξεις εσύ.

Αλέξανδρος Πιπιλιός