Παίζοντας τον Τζόκερ

 

Δημοσιεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου 2013.

Δύο ήταν οι αφορμές για τις σκέψεις αυτού του σημειώματος. Η πρώτη ήταν μία φράση πάνω στην οποία έπεσα ψάχνοντας στο ίντερνετ ένα άρθρο από το γνωστό περιοδικό Forbes. Στο πάνω μέρος της ιστοσελίδας υπήρχε η «σκέψη της ημέρας» που ήταν η εξής: «Μικρή πρόοδος μπορεί να γίνει με το να επιχειρείς απλά να καταπνίξεις αυτό που είναι κακό, η μεγάλη μας ελπίδα βρίσκεται στο να αναπτύξουμε αυτό που είναι καλό» (του Calvin Coolidge). Η δεύτερη αφορμή ένα άρθρο σχετικό με τους καλούς και τους κακούς στις διάφορες ταινίες (http://www.qideas.org/blog/the-typecast-church.aspx). Σε μια καλή περιπέτεια εκτός από τον ήρωα υπάρχει και ένας κακός που δουλειά του έχει να εμποδίζει, να βάζει παγίδες, να δημιουργεί προβλήματα στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο αρθρογράφος αναρωτιόταν ποιον ρόλο παίζει στην σημερινή κοινωνία η εκκλησία. Ή πιο σωστά ποιον ρόλο πιστεύει η κοινωνία ότι παίζει η εκκλησία. Δυστυχώς πρέπει να παραδεχτούμε ότι μάλλον ο ρόλος της μοιάζει περισσότερο με αυτό του «κακού». Στην ιστορία της εξέλιξης της κοινωνίας μας η εκκλησία μάλλον στέκεται στη μέση και εμποδίζει. Μάλιστα ίσως για τους περισσότερους η εκκλησία είναι γνωστή ως το βασικό εμπόδιο σε κάθε πρόοδο και εξέλιξη. Είτε αυτή αφορά την επιστήμη, την παιδεία, την πολιτική, την τέχνη, την σεξουαλικότητα, την ισότητα κ.τ.λ. Ανοίγει το στόμα της θυμωμένη μόνο για να πει όχι και μη!  Γράφει ο συγγραφέας «για πολλούς το σώμα και η νύμφη του Χριστού είναι μια φιγούρα με μεγάλο μουστάκι και μαύρη κάπα που γελά διαβολικά. Μοιάζει να έχει στόχο της ένα σκοτεινό σχέδιο να ανατινάξει την Γέφυρα της Προόδου ώστε να εμποδίσει το Τραίνο του Πολιτισμού να φτάσει στην Άθεη Φιλελεύθερη Πόλη». Είμαστε η αντιπολίτευση, η αντίσταση.

Μήπως όμως αυτό πρέπει να αλλάξει; Ας προσέξουμε καλά δεν μιλούμε εδώ για αλλαγή θέσεων αλλά για αλλαγή στάσης. Γράφει ο Ν.Τ. Wright, σημαντικός χριστιανός συγγραφέας, σε ένα βιβλίο του ότι ο ευαγγελισμός «θα ανθίσει εάν η εκκλησία επιδίδεται σε έργα δικαιοσύνης (επιδιώκοντας το δίκαιο στην κοινωνία) και σε έργα κάλλους (αναδεικνύοντας την δόξα της δημιουργίας και την δόξα που μέλλει να αποκαλυφθεί…». Μήπως λοιπόν η εκκλησία πρέπει να δείξει ότι δεν πάει κόντρα στην ιστορία αλλά αντίθετα είναι η κορύφωσή της ή έστω ο τρόπος και το πλαίσιο υλοποίησής της;

Μήπως πρέπει να βγούμε έξω στον κόσμο και να πούμε:

Χρειάζεσαι κοινότητα; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι συμβουλευτική; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι επαγγελματική κατάρτιση; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι μία σακούλα με τρόφιμα; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι ένα ασφαλές μέρος; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι βοήθεια για την ανατροφή των παιδιών; Θα βοηθήσουμε

Χρειάζεσαι ιατρική φροντίδα; Θα βοηθήσουμε

Έχεις ερωτήσεις και αμφιβολίες για την πίστη; Θα βοηθήσουμε

Έχεις κάποια εξάρτηση; Θα βοηθήσουμε

Θέλεις να κάνεις μία καινούργια αρχή; Θα βοηθήσουμε

Θέλεις να βοηθήσεις άλλους; Θα βοηθήσουμε

Στην προς Ρωμαίους 12 έχουμε μία βασική αρχή που καθορίζει τον χριστιανικό τρόπο και στάση: «νίκα το κακό δια του αγαθού». Δεν αλλάζουν οι θέσεις μας. Το κακό είναι κακό και μάλιστα κακό που δεν πρέπει να γίνει ανεκτό αλλά να νικηθεί. Το ερώτημα είναι πώς; Με ποιον τρόπο; Εδώ λοιπόν είναι που πρέπει να σκεφτούμε μήπως πρέπει να αλλάξουμε ρόλο και από τον κακό της ιστορίας να γίνουμε αυτοί που ακόμη και «ενώ μας συκοφαντούν ότι είμαστε κακοποιοί, βλέποντας τα καλά μας έργα να πιστέψουν και να δοξάσουν το Θεό την ημέρα της παρουσίας Του» (Α’ Πέτρου 2:12β).

 

Γιώτης Κανταρτζής