Το ποδόσφαιρο διαρκεί 90΄

Στην εξιστόρηση της ιστορίας του ποδοσφαίρου θα ήταν παράλλειψη και αστοχία να μην αφιερώσεις μία ενότητα που θα αναφέρεται αποκλειστικά στα 30-45 πιο σημαντικά δευτερόλεπτα οποιουδήποτε ποδοσφαιρικού αγώνα. Εκείνα τα δευτερόλεπτα του πανηγυρισμού ενός γκολ. Αν έστω και μια φορά είχες αυτή την αίσθηση γνωρίζεις πολύ καλά σε τί αναφέρομαι. Ψάχνοντας για την ιστορία των πανηγυρισμών βρήκα διάφορες “κατηγορίες”: “Το Κούνημα του Μωρού”, “Η Σιωπή του Κοινού” 1, (στην πρώτη ο σκόρερ κουνάει τα χέρια του σαν να νανούριζε ένα μωρό, αυτός ο πανηγυρισμός έγινε γνωστός από τον Μπεμπέτο, στην τελευταία ο σκόρερ τοποθετώντας το δάχτυλο του στο στόμα “επιβάλλει” την σιωπή στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας, αυτός ο πανηγυρισμός έγινε γνωστός από τον Αντρέι Αρσάβιν). Ανάμεσα στον ατελείωτο κατάλογο των πανηγυρισμών βρήκα και τον “Χριστιανικό Πανηγυρισμό”. Τον περιέγραφε ως εξής: “ο σκόρερ δείχνει προς τον ουρανό είτε για να ευχαριστήσει τον Θεό”.

Φαντάζομαι πως όλοι μας είμαστε εξοικειωμένοι με την παραπάνω εικόνα. Μεγάλα ονόματα αυτού του πανηγυρισμού στην εποχή μας είναι ο Βραζιλιάνος Κακά και ο Αργεντίνος Μέσσι. Άσε που λίγο-πολύ όλοι περάσαμε από το “μικρόβιο” του να προσπαθούμε να βρούμε και να αναδείξουμε έναν Χριστιανό ανάμεσα στις διασημοτήτες κάνοντας έτσι τον Χριστιανισμό μας πιο πιθανό για την εποχή μας. Έτσι ένας τέτοιου είδους πανηγυρισμός μας ενθουσιάζε και μας ενθουσιάζει. Τώρα, δίχως να θέλω να πω πως κάτι τέτοιο είναι κακό, πιστεύω πως πίσω από την κατανόηση της θέσης και της σημασίας αυτού του πανηγυρισμού καθώς και της αντίδρασης μας σχετικά με αυτόν, υποβόσκει μία λανθασμένη κατανόηση για το τί σημαίνει δοξάζω Τον Θεό με ότι κι αν κάνω. Δυστυχώς, ίσως στο μυαλό μας να θεωρούμε πως, τελικά, καταφέρνω να δοξάσω Τον Θεό μέσα από το ποδόσφαιρο μόνο όταν κάνω κάτι παρόμοιο του “Χριστιανικού Πανηγυρισμού” σε εκείνα τα σημαντικά 45 δευτερόλεπτα. Αγιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τα μέσα (στην προκείμενη περίπτωση το ποδόσφαιρο) μέσα από τον σκοπό (να δοξάσω Τον Θεό). Δίχως να αρνούμαι πως και σε αυτά τα 45 δευτερόλεπτα ο Θεός δοξάζεται με το να υψώνω τα χέρια μου σε προς τον ουρανό, θεωρώ πως αναδεικνύει μία πολύ περιορισμένη κατανόηση του τί σημαίνει δοξάζω Τον Θεό, πού αυτό συμβαίνει καθώς και πως αυτό γίνεται.

Έτσι θέλω να σου προτείνω για το πως μπορείς να δοξάζεις Τον Θεό όχι μόνο με τον “σκοπό” αλλά και με τα “μέσα. ” Δεν χρειάζεται να σπρώξεις την μπάλα στα δίχτυα αφιερώνοντας ένα γκολ στον Θεό για να καταφέρεις έτσι στο τέλος να έχεις δοξάσει Τον Θεό. Μάλιστα, ούτε καν θα σου προτείνω πως τον δοξάζεις μέσα από το να είσαι καλός με τους άλλους, να χαίρεσαι με την νίκη των αντιπάλων κλπ. Σου ζητώ να δοξάζεις Τον Θεό παίζοντας μπάλα. Σου ζητώ να δοξάσεις Τον Θεό 90 λεπτά (στην περίπτωση μας μόλις 50) και όχι απλά 45 δευτερόλεπτα που θα κάνεις κάτι το οποίο θυμίζει κάτι το Χριστιανικό π. χ. έναν πανηγυρισμό.

Σε ένα διαφορετικό ζήτημα αλλά εξίσου απλό και καθημερινό, το θέμα του φαγητού, ο Απ. Παύλος γράφει κάτι που ίσως μας βοηθήσει: 25 Τρώτε ό, τι πουλιέται στην αγορά των κρεάτων, χωρίς να ρωτάτε για την προέλευσή τους,… 26 γιατί, σύμφωνα με τη Γραφή, στον Κύριο ανήκει η γη και καθετί πάνω σ’ αυτήν…. 31. Βέβαια, είτε τρώτε είτε πίνετε είτε ο, τιδήποτε άλλο πράττετε, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού. (Α’Κορ. 10:25-26, 31). Τρία πράγματα μαθαίνουμε από αυτά τα λόγια: α) πρώτον πως δεν υπάρχει κάτι στη Γη το οποίο να μην έχει δημιουργηθεί από Τον Θεό (ακόμη και η επιθυμία σου για να αθλείσαι), δεύτερον δεν υπάρχει κάτι που κάνω στη ζωή μου το οποίο να μην σχετίζεται με Τον Θεό και τρίτον και βασικότερο τα μέσα για να δοξάζω Τον Θεό δεν είναι αλλά από αυτά της καθημερινής μου ζωής. Πίσω στο ποδόσφαιρο: α) δεν είναι κάτι το κακό αντιθέτως είναι δώρο Του, β) απασχολεί Τον Θεό και γ) μάλιστα σε τέτοιο βαθμό όπου ο Θεός ζητά να δοξασθεί μέσα από το ίδιο το ποδόσφαιρο. Το να δοξάζω Τον Θεό στη ζωή μου δεν είναι κάτι έξω από τη ζωή μου. Δεν δοξάζω Τον Θεό απλά και μόνο με το να αφιερώνω ένα γκολ, ούτε με το να υψώνω τα χέρια μου προς αυτόν, ούτε πρωτίστως με το να δείχνω καλή αγωγή την ώρα του αγώνα. Δοξάζω Τον Θεό πρωτίστως μέσα από την ίδια διαδικασία του να παίζω ποδόσφαιρο.

Πώς γίνεται αυτό; Να ένα παράδειγμα: το αριστερό εξτρέμ κατεβάζει την μπάλα από την αριστερή μεριά του γηπέδου κοντρολάροντας την μπάλα με μαεστρία στα πόδια του, ντριμπλάρει έναν αντίπαλο φέρνοντας τη μπάλα από το αριστερό του πόδι στο δεξί, ενώ την ίδια στιγμή κάνει το 1-2 με τον κεντρικό παίχτη και ξαναπαίρνει την μπάλα και αμέσως μετά σεντράρει την μπάλα με απόλυτη ακρίβεια στο κέντρο της μεγάλης περιοχής ενώ την ίδια στιγμή σε κλάσματα δευτερολέπτου ο επιθετικός συμπαίχτης του πηδά στον αέρα πάνω από τα κεφάλια των αμυντικών και με μία κεφαλιά στέλνει την μπάλα στην δεξιά κάτω γωνία της αντίπαλης εστίας… όλοι στο γήπεδο ζητωκραυγάζουν! Τώρα οι Χριστιανοί θεατές της φάσης και οι Χριστιανοί δημιουργοί τέτοιων φάσεων βλέπουν κάτι παραπάνω από ένα γκολ… βλέπουν ένα αριστερό εξτρέμ και έναν κεντρικό επιθετικό οι οποίοι χρησιμοποιούν τις φυσικές και πνευματικές τους ικανότητες που τους έχει δώσει ο Θεός για να μπορέσουν να κάνουν ότι έκαναν. Θαυμάζουν Τον Θεό που τους έδωσε τις ίδιες τις ικανότητες και τη δημιουργικότητα για να κάνουν αυτό που περιγράψαμε. Δόξασαν Τον Θεό άμεσα με το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Αλέξανδρος Πιπιλιός