Το κυνήγι της ευτυχίας

Γιατί αδημονούμε να περάσουν οι μέρες για να έρθει το Σαββατοκύριακο; Γιατί περιμένουμε πώς και πώς τις διακοπές του καλοκαιριού για να χαρούμε; Και μάλιστα μόλις παρέλθουν χρονικά καταδυόμαστε σε μια ακατανίκητη έστω και για λίγο μελαγχολία; Γιατί μοιάζει να χαιρόμαστε τη ζωή μας περίπου 1 με 2 μήνες τον χρόνο συνολικά; Δηλαδή αν φτάσουμε τα 80 έτη ζωής θα έχουμε χαρεί 160 μήνες, ούτε 14 χρόνια δηλαδή;

Κι όμως η αλήθεια δεν είναι πολύ μακριά. To περιοδικό Psychology Today[1] δημοσίευσε κάποτε ένα ερωτηματολόγιο: Τι είναι η ευτυχία, και πώς την αποκτάμε; Ανακάλυψαν πως για πολλούς ανθρώπους «η επιδίωξη της ευτυχίας είναι, σαν να κυνηγάς μια μαύρη γάτα, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τα μεσάνυχτα, χωρίς να είσαι σίγουρος αν πράγματι η γάτα είναι εκεί». Για παράδειγμα ένας από αυτούς που ρωτήθηκαν, όταν έφτασε στην ερώτηση για την ευτυχία είπε: «Δεν ξέρω. Συμπλήρωσα το ερωτηματολόγιο. Νομίζω είμαι ευτυχισμένος. Σας παρακαλώ να γίνετε πιο συγκεκριμένοι».

Το άρθρο αυτό επίσης κατέδειξε πως πολύ λίγα πράγματα σχετίζονται άμεσα με την ευτυχία. Τα χρήματα για παράδειγμα. Άνθρωποι που δύσκολα τα έβγαζαν με τα οικονομικά τους, θεωρούσαν πως τα χρήματα έφερναν ευτυχία. Το όνειρό τους, λοιπόν, ήταν να κερδίσουν το λαχείο. Από την άλλη όμως, κι οι πλούσιοι δεν ήταν ικανοποιημένοι. Επίσης, η γεωγραφία (ο τόπος διαβίωσης) δεν επηρέαζε σημαντικά την ευτυχία, ούτε το φύλο (αν ήταν άνδρες ή γυναίκες). Η απόλαυση διαφόρων διασκεδάσεων επίσης δεν δημιουργούσε ευτυχία. Πράγματι, μπορεί να πάμε και να ακούσουμε την καλύτερη συναυλία, και να διασκεδάσουμε πραγματικά, αλλά όταν επιστρέψουμε σπίτι, ή τη Δευτέρα το πρωί όταν πάμε στην δουλειά ή στο σχολείο να έχουμε το ίδιο κρύο κενό μέσα μας. Ή για να φανούμε πιο αθλητικοί, μπορεί να κερδίσουμε τον τίτλο του πρωταθλητή κι όμως να νιώθουμε πολύ πιο δυστυχείς από τον δεύτερο, ακόμα και τον τελευταίο.

Το ερώτημα επομένως παραμένει. Γιατί δεν είμαστε χαρούμενοι; Γιατί δεν απολαμβάνουμε την καθημερινότητά μας; Η απάντηση δεν αποτελείται από ειδικές συμβουλές και ηθικά γιατροσόφια. Η λύση δεν είναι πολύπλοκη ούτε επιστημονική. Τη λύση την προδίδει ο Λόγος του Θεού όταν λέει ΄΄πάντοτε χαίρετε΄΄. Για χρόνια μεταφράζουμε στη ζωή μας την παραπάνω φράση ως εντολή. Μήπως όμως τελικά είναι προτροπή; Μήπως είναι προτροπή να χαρούμε όχι ΄΄με το ζόρι΄΄, αλλά επειδή έχουμε αρκετούς απλούς, καθημερινούς, μικρούς λόγους, δοσμένους από το Θεό για να απολαμβάνουμε τη ζωή μας μέσα στις δυσκολίες της; Χαιρόμαστε στη δουλειά μας; Χαιρόμαστε στη σχολή μας; Χαιρόμαστε στην κίνηση στους δρόμους; Στην ήττα; Στην αρρώστια; Στη δυσκολία; Όχι γιατί είναι δύσκολο να βρούμε λόγο χαράς σε όλα αυτά. Το μυστικό όμως είναι πως όλα αυτά απλά συμβαίνουν στη ζωή μας. Μια ζωή που δεν είναι ούτε η υγεία ούτε ο πόνος. Ούτε η επιτυχία ούτε η απογοήτευση. Ούτε η νίκη ούτε η ήττα. Η ζωή είναι… εμείς. Αυτό που εμφύσησε ο Θεός μέσα μας. Ζούμε λοιπόν την καθημερινότητά μας ή απλώς επιβιώνουμε; Δίνουμε βαρύτητα στην κάθε στιγμή που περνάει από μπροστά μας ή με ελαφρότητα την παρακάμπτουμε περιμένοντας το weekend για να χαρούμε… ξεκουραζόμενοι. Ο Θεός μας έδωσε πολλές στιγμές ζωής ως τώρα για να τις απολαύσουμε όπως είναι. Με όσα έχουμε. Με ό, τι είμαστε. Με όποιον είμαστε. Αλλιώς όπως λέει ο Καζαντζάκης ΄΄Ξαφνικά νιώθουμε πως ήμασταν ευτυχισμένοι, όταν ήδη χάσαμε την ευτυχία… ΄΄!

Κώστας Πιπιλιός