Τί θα γινόταν αν…

Διάβαζα πρόσφατα τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες μερικών παικτών του πρωταθλήματος μας (και όχι μόνο) κατά την επίσκεψη τους στο Κέντρο της Αθήνας την Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012 και την συμμετοχή τους στην Διακονία «Πλησίον». Μία πραγματικά καταπληκτική δραστηριότητα (από τις …ουκ ολίγες που υπάρχουν στους κύκλους μας, θυμίζω άλλες όπως Φιλήμονας, Xέρια Βοηθείας, Καταφύγιο, Νέα Ζωή, Κέντρο Ελέους και πολλές άλλες) που συστηματικά με την βοήθεια αρκετών εθελοντών προμηθεύει με τρόφιμα και άλλα αγαθά πρώτης ανάγκης σε αστέγους και γενικά ανθρώπους που για πολλούς και διάφορους λόγους δεν έχουν τις ανέσεις και τις ευκολίες που πολλοί από εμάς απολαμβάνουμε καθημερινά.

Κάθε φορά που βλέπω ανθρώπους να περνούν δυσκολίες σε επίπεδο όχι απλά διαβίωσης αλλά ακόμα και …επιβίωσης, έρχομαι αντιμέτωπος με πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί άραγε ο Θεός επιτρέπει σε μένα να μην περνάω τις ίδιες δυσκολίες; Καθημερινά παραπονιέμαι και «γκρινιάζω» για πράγματα και αναποδιές, για προβλήματα στην δουλειά, στο σπίτι ή και αλλού αλλά την ίδια ώρα πολλοί συνάνθρωποι μου χρειάζονται πολύ μεγαλύτερη βοήθεια και ίσως κάποιες φορές και να γκρινιάζουν και λιγότερο από μένα.

Θυμάμαι ένα βράδυ (πάνε πολλά χρόνια) γύριζα αργά στο σπίτι μου από την δουλειά και οδηγώντας «κλαιγόμουνα»: Γιατί να μην έχω καλύτερο ωράριο (δούλευα μόνο βράδια τότε), μεγαλύτερες απολαβές, μία σύντροφο, ένα καλύτερο μέλλον κλπ κλπ. Δευτερόλεπτα μετά ήρθε ο έλεγχος. «Νίκο τι λές; » αυτοαναρωτήθηκα. «Οδηγάς το αυτοκίνητο ΣΟΥ, σε λίγα λεπτά φτάνεις – πρώτα ο Θεός – στο σπίτι ΣΟΥ, θα βγάλεις τα ρούχα ΣΟΥ και θα ξαπλώσεις στο κρεβάτι ΣΟΥ για να κοιμηθείς. Πόσοι άνθρωποι στον κόσμο και απόψε δεν θα μπορούν να πουν το ίδιο; Πόσοι δεν θα έχουν αυτή την πολυτέλεια; »

Στην ουσία φίλοι μου κανένα αυτοκίνητο, κανένα σπίτι, δουλειά, χρήματα (και ότι άλλο θέλετε να προσθέσετε) δεν είναι δικά ΜΟΥ. Ο Θεός είναι αυτός που μας δίνει αγαθά, οικογένεια, δουλειά, προοπτική και μέλλον. Κάθε βήμα που κάνουμε, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, κάθε αναπνοή είναι δώρα δικά ΤΟΥ, όχι δικά μας κεκτημένα. Αυτό που έχει δώσει σε εμάς είναι το προνόμιο αλλά και την ευθύνη να διαχειριζόμαστε τα δώρα αυτά για την δόξα Του.

Φανταστείτε (κι εγώ μαζί σας) πώς θα ήταν να ήμασταν εμείς στην θέση ενός συνανθρώπου μας που είχε την ατυχία να γεννηθεί στο Πακιστάν, στο Μπαγκλαντές, στη Γκαμπόν ή τη Σιέρρα Λεόνε. Να περνάει …όπως όπως η μέρα και να μην ξέρουμε αν θα έχουμε τα απαραίτητα για την επομένη. Αλήθεια, τί καλύτερο έχουμε κάνει εμείς (συγχωρέστε μου τον πληθυντικό, πρωτίστως για μένα μιλάω) ώστε να μην είμαστε στην δική τους θέση; ΤΙΠΟΤΑ! Για ποιόν λόγο να αξίζουμε εμείς μία καλύτερη ζωή από εκείνους;

Ειλικρινά ακόμα δεν το έχω εντοπίσει (το μόνο που έχω καταλάβει είναι το αδιάκοπο έλεος Του στο οποίο συχνά-πυκνά δυστυχώς κάνω κατάχρηση και Τον στεναχωρώ) αλλά αυτό που πάντα Εκείνος μου θυμίζει είναι πως αν ήμουν στην θέση του αδύναμου θα ήθελα …απελπισμένα την βοήθεια του διπλανού μου. Προσεύχομαι απλά να μου το θυμίζει πιο συχνά ώστε να μην ξεχνάω ποτέ την αποστολή μου σε αυτή την προσωρινή ζωή. Και να μην αρνούμαι την βοήθεια στον (εκάστοτε) πλησίον μου, όταν μπορώ να την προσφέρω.

Καλή εβδομάδα να ‘χουμε…

Νίκος Στρατής