Προσοχή στις ντρίμπλες

Η ζωή μέσα μας, και οι τρόποι με τους οποίους αυτή εκδηλώνεται στις εκφράσεις και τους τρόπους μας, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εργαστηριακής έρευνας. Δεν ανακαλύπτεται με κάποιο μικροσκόπιο μες στον οργανισμό μας. Και ο τρόπος που πολλές φορές προσπαθεί να ξεπηδήσει από μέσα μας μπορεί να γίνει συναρπαστικός. Για παράδειγμα, με τη βοήθεια της τηλεόρασης βλέπουμε κάποιες σκηνές σπάνιας ομορφιάς από περιοχές της Ασίας, περιοχές απόλυτης φτώχειας, παιδάκια να παίζουν στον δρόμο και να ζητούν από περαστικούς να τους δώσουν κάτι, και όταν, για παράδειγμα, αυτό το κάτι είναι φαγώσιμο, όποιος το πάρει τρέχει να το μοιραστεί και με τους υπόλοιπους αντί να το καταναλώσει μόνος του.

Αν η αλήθεια είναι κάτι άφθαρτο που ξεπερνά τους ανθρώπινους περιορισμούς, ο καλύτερος τρόπος να την δεις να πραγματώνεται είναι όταν, σαν μπάλα, μοιράζεται από τον έναν στον άλλο. Οι παίκτες στο παιχνίδι της ζωής καλούνται να συνεργαστούν με αρμονία και να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, μοιράζοντας την μπάλα στους συμπαίκτες τους. Η μπάλα δεν μπορεί να είναι προορισμένη μόνο για έναν, κανείς δεν μπορεί να έχει την καύχηση της απόλυτης κατοχής της μπάλας γιατί έτσι το παιχνίδι είναι καταδικασμένο. Όσο επιδέξιος και χαρισματούχος κι αν είναι κανείς στις ντρίμπλες, στο τέλος θα χάσει τελείως την μπάλα. Το μυστικό λοιπόν βρίσκεται στην ικανότητα να δίνεις και να δέχεσαι καλές πάσες, να μοιράζεσαι, να κοινωνείς.

Στο παιχνίδι της ζωής, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά την ατομική συμπεριφορά και τις περίτεχνες διοικητικές ντρίμπλες, είναι με την ελευθερία της αγάπης. Χωρίς την αγάπη, ο αγώνας φαίνεται να στερεύει από νόημα. Αντιθέτως, ακόμα κι αν το παιχνίδι μπορεί να φαίνεται αρχικά χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με την αγάπη αποκτά νόημα. Η αγάπη δεν καυχιέται, δεν δείχνει τον εαυτό της, δεν θαυμάζει τις ικανότητες της, αλλά δείχνει πάντα στον Πλησίον, σε καλεί να θαυμάσεις τις ικανότητες του συμπαίκτη. Η αγάπη συνεχώς σου φωνάζει: «Κοίτα τον συμπαίκτη σου τι ωραία που παίζει! Δεν είναι εκπληκτικός;! »

Καθώς προπονούμαστε σαν επιμέρους ομάδες προς μια τέτοια συμπεριφορά στους αθλητικούς αλλά και κοινωνικούς αγωνιστικούς χώρους, ας έχουμε ως πρότυπο ζωής, τις σχέσεις μεταξύ των τριών παικτών εκείνης της Ομάδας των Ομάδων.. τρία Πρόσωπα ενωμένα με τον τέλειο σύνδεσμο της αγάπης, σε Μία αδιαίρετη Ομάδα.

Κωνσταντίνος Φαρμάκης (από διακονία "Ο Πλησίον")