Ποια είναι η διακονία μας;

«Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» συγκαταλέγεται στη λίστα με τις καλύτερες πολεμικές ταινίες. Πρόκειται για μια ομάδα στρατιωτών στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την απόβαση στη Νορμανδία που έχουν αποστολή να φέρουν πίσω στην πατρίδα και την οικογένεια του έναν στρατιώτη, το στρατιώτη Ράιαν. Στο τέλος λοιπόν της ταινίας, όταν οι κάμερες έχουν φύγει από το πεδίο του πολέμου, έχει κοπάσει ο θόρυβος της μάχης και έχει γίνει το χρονικό άλμα ως τις αρχές του 21ου αιώνα, έχει μια από τις αγαπημένες μου σκηνές. Ο ίδιος ο στρατιώτης Ράιαν, βρίσκεται στο νεκροταφείο που είναι θαμμένοι οι στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους για να τον επιστρέψουν στην πατρίδα. Είναι πλέον ηλικιωμένος και συνοδεύεται από τη γυναίκα, τα παιδιά και τα εγγόνια του. Και με σχεδόν δακρυσμένα μάτια στρέφεται στη γυναίκα του και με πόνο αγωνίας την ρωτάει: «Πες μου σε παρακαλώ, η ζωή που έζησα άξιζε όλα αυτά; Άξιζε τη θυσία αυτών των ανθρώπων; »

Η διαφορά μας σήμερα, με τον συμπαθητικό και ηλικιωμένο κύριο Ράιαν είναι αν αυτήν την ερώτηση είμαστε σε θέση να την απευθύνουμε όχι μόνο στην οικογένεια μας αλλά και σε πολλούς, πολλούς άλλους συνανθρώπους μας που γνωρίζουμε λίγο, ελάχιστα ή και καθόλου. Το ερώτημα με άλλα λόγια που καλούμαστε να θέσουμε στους εαυτούς μας σήμερα, και όχι στη δύση της ζωής μας, είναι όχι αν ζήσαμε μια ζωή που αξίζει αλλά τι να κάνουμε τώρα για να ζήσουμε μια ζωή που αξίζει.

Η απάντηση μπορεί να είναι μία, αλλά ταυτόχρονα και πολλές. Μία θα είναι στην περίπτωση που δεχθούμε ότι η ζωή μας αξίζει όταν τη ζούμε και για το συνάνθρωπο μας και στη συνέχεια αρχίζουμε να το κάνουμε αυτό. Πολλές θα είναι όταν αντιληφθούμε πόσους τρόπους, πράξεις και επιλογές έχουμε για να το κάνουμε αυτό. Τις επιλογές αυτές τις συναντάμε τόσο έξω όσο και μέσα στις εκκλησίες μας.

Τις επιλογές εντός των εκκλησιών μας έχουμε την ευκαιρία να τις γνωρίσουμε και μέσα στα πλαίσια του πρωταθλήματος μας καθώς υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες και εκκλησίες που δραστηριοποιούνται σε διακονίες ανοικτές για όλους μας. Ανοικτές όχι με την έννοια ότι είναι ευγενικοί και γι’ αυτό μας επιτρέπουν να λάβουμε μέρος σ’ αυτές, αλλά με την έννοια ότι έχουν ανάγκη από περισσότερα χέρια και εθελοντές στις προσπάθειες τους. Και επίσης ανοικτές, όχι απλά για να βγάλουμε μια υποχρέωση, αλλά γιατί σαν συνειδητοί χριστιανοί είναι στη φύση μας να ζήσουμε για να κάνουμε καλά έργα.

Ο χρόνος για να εκφράσουμε τη φύση μας είναι το τώρα. Και οι ευκαιρίες να το κάνουμε αυτό πολλές. Θα είναι κρίμα όμως να φτάσουμε 80 ετών, για να θυμηθούμε ότι πρέπει αυτό να μας απασχολήσει.

Σχετικά με τις διακονίες ως επιλογές μας για να κάνουμε το 2ο επιπλέον μίλι στην καθημερινότητα μας, δες και διάβασε πολύ προσεκτικά τη στήλη με τις ανακοινώσεις…

Τόλης Κωνσταντινίδης