Μικρές Καθημερινές Πράξεις Απλών Ανθρώπων

Το ξεκίνημα μίας νέας χρονιάς κάνει τους ανθρώπους να ελπίζουν. Να ελπίζουν για μία καλύτερη χρονιά που θα φέρει πρόοδο σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Πρόοδο για τον εαυτό τους, πρόοδο στις σχέσεις τους με τους άλλους, πρόοδο σε ότι κι αν κάνουν. Το ίδιο πιθανότατα να ευχόμαστε και όλοι στο ξεκίνημα αυτής της χρονιάς για το πρωτάθλημα μας. Αν μάλιστα ρίξετε μια ματιά στα άρθρα του Σεπτέμβρη-στο ξέκινημα δηλαδή του πρωταθλήματος-θα δείτε αυτή την ίδια ευχή για την πρόοδο του πρωταθλήματος διατυπωμένη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Όλοι μας (;) επιθυμούμε ένα πρωτάθλημα με λιγότερη ένταση, ένα πρωτάθλημα αλληλοσεβασμού, ένα πρωτάθλημα δίχως “βεντέτες”, ένα πρωτάθλημα δίχως βία και εγωπάθειες, ένα πρωτάθλημα Χριστιανικό. Είναι κακό να ευχόμαστε κάτι τέτοιο; Φυσικά και όχι! Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο τι εύχεσαι αλλά στο πως θεωρείς πως οι ευχές σου γίνονται πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι πως οι ευχές μας υποδηλώνουν πως η πρόοδος και η αλλαγή έρχεται μέσα από μεγάλες κινητοποιήσεις, σημαντικές διαβουλεύσεις και αποφάσεις, έξυπνες κινήσεις που φέρνουν ριζοσπαστική αλλαγή. Πιστεύουμε πως το πρωτάθλημα θα γίνει αυτό που θέλουμε να γίνει όταν γίνουν μεγάλες και αποφασιστικές κινήσεις, όταν παρέμβουμε άμεσα σταματώντας κάθετι που πάει ενάντια στους στόχους μας, γράφοντας ατελείωτες φιλοσοφικές προσεγγίσεις επί θεμάτων, όταν εμπνεύσουμε την αλλαγή και συμβούν “κοσμογονικά” γεγονότα.

Για αυτό άλλωστε πολύ συχνά τα λόγια για αλλαγή καταλήγουν να είναι πολύ μεγαλύτερα από την ίδια την αλλαγή. Η πραγματικότητα αποδεικνύει πως η ευχή δεν “πιάνει τόπο” με αυτόν τον τρόπο. Η πρόοδος και η αλλαγή δεν βρίσκονται στις μεγάλες αποφάσεις ή στις μεγάλες ενέργειες. Η πρόοδος και η αλλαγή έρχονται μέσα από τις απλές, καθημερινές αποφάσεις και μέσα από τις μικρές καθημερινές ενέργειες της ρουτίνας.

Ίσως η ταινία αυτής της Πρωτοχρονιάς “Το Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι” μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τι προσπαθώ να πω. Ο γκρίζος μάγος Γκάνταλφ επιλέγει ένα Χόμπιτ το Μπίλμπο Μπάγκινς να είναι αυτός που θα φέρει εις πέρας το σχέδιο. Στο βιβλίο υπάρχει ένας διάλογος μεταξύ του Γκάνταλφ και της Γκαλάντριελ (βασιλικό ξωτικό) η οποία ρωτά τον Γκάνταλφ:

Γκαλάντριελ: Μιθραντίρ, γιατί τον μικρούλη;
Γκάνταλφ: Ο Σάρουμαν [ο μεγάλος λευκός μάγος] πιστεύει ότι είναι μόνο η μεγάλη δύναμη η οποία μπορεί να κρατήσει το κακό υπό έλεγχο, αλλά αυτό δεν είναι εκείνο το οποίο έχω δει. Έχω βρει ότι είναι οι μικρές καθημερινές πράξεις των απλών ανθρώπων οι οποίες κρατούν το σκοτάδι σε απόσταση ασφαλείας… μικρές πράξεις καλοσύνης και αγάπης.

Η πρόοδος και η αλλαγή δεν βρίσκονται σε ενέργειες μεγάλης δύναμης αλλά σε μικρές καθημερινές πράξεις απλών ανθρώπων. Η πρόοδος του πρωταθλήματος μας βρίσκεται σε απλές μικρές πράξεις: από τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στο γήπεδο, από τον τρόπο που πασάρεις, από τον τρόπο που διαχειρίζεσαι το θυμό σου, από τον τρόπο που βλέπεις τον αντίπαλο και το συμπαίχτη σου. Έτσι έρχεται η αλλαγή.

“Μικρές καθημερινές πράξεις των απλών ανθρώπων… κρατούν το σκοτάδι σε απόσταση ασφαλείας… μικρές πράξεις καλοσύνης και αγάπης”.

Αλέξανδρος Πιπιλιός