Μια διαφορετική ιδεολογία… (by Nikos Stratis)

       

Η πρόσφατη σύλληψη των μεγαλοστελεχών της Χρυσής Αυγής μετά από την μαφιόζικη δολοφονία του Παύλου Φύσσα καθώς και οι ραγδαίες αποκαλύψεις για την παράνομη δράση της ανερχόμενης τα τελευταία χρόνια οργάνωσης, έχουν προκαλέσει πολλές και αντιφατικές μερικές φορές αντιδράσεις και σχόλια σε όλη την Ελλάδα αλλά και έξω από τα σύνορα μας. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης που συνεχίζει να δοκιμάζει τις αντοχές και την υπομονή μας, βρήκαμε ακόμα ένα θέμα-πρωτοσέλιδο για να ασχοληθούμε. Όχι ότι το ζητημα δεν είναι σοβαρό (πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για αφαίρεση ανθρώπινης ζωής) αλλά – πιστέψτε με – η καθημερινότητα μας λίγο ως καθόλου δεν θα αλλάξει επειδή «εξαρθρώθηκε» (λέξη – κλισέ για τέτοιες περιπτώσεις) η Χρυσή Αυγή. Το χρέος, η τρόικα, το χαράτσι,  κλπ θα είναι και πάλι εκεί να μας περιμένουν με …ανοιχτές αγκάλες.

   Βέβαια για να φρεσκάρω τη μνήμη όλων μας, και το καλοκαίρι του 2002 οι περισσότεροι από εμάς καρφωθήκαμε στις τηλεοράσεις μας για να παρακολουθήσουμε σε …ζωντανή μετάδοση τις προσαγωγές μελών της «17 Νοέμβρη» που επίσης είχε μόλις είχε εξαρθρωθεί. Και παλιότερα πανηγυρίζαμε ως λαός, για το τέλος της δικτατορίας κλπ κλπ  αλλά αυτό που θέλω να πώ είναι πως αν τέλος πάντων νομίζουμε πως ξεμπερδέψαμε με αυτούς ή τους άλλους, στο μέλλον είναι παραπάνω από βέβαιο πως θα εμφανιστούν κάποιοι καινούργιοι που θα μας απασχολήσουν με την δράση τους και αργότερα με την εξάρθρωση τους και …πάει λέγοντας…

   Σταματάω εδώ την πολιτική κουβέντα για να φτάσω στο στίγμα που θέλω να δώσω. Οποιαδήποτε ιδεολογία, ή οργάνωση ή πολιτικό κόμμα ή δεν ξέρω τί άλλο, εμφανίζεται και εξαπλώνεται σε βάθος χρόνου στηριζόμενη στην ανθρώπινη αξία, την ανθρώπινη δικαιοσύνη, την ανθρώπινη δύναμη (ή καλύτερα υποτιθέμενη επίδειξη δύναμης και ανωτερότητας εις βάρος του άλλου), με μαθηματική ακρίβεια θα έρθει η στιγμή που θα μας απογοητεύσει παταγωδώς.  Φίλοι μου πολλοί από εμάς είμαστε τυχεροί που απο μικροί μάθαμε την μία και μοναδική αλήθεια και διαχρονική αξία της ζωής. Ο Ιησούς Χριστός καθημερινά μας ζητάει να Τον εμπιστευτούμε, να του δώσουμε το τιμόνι της ζωής μας και παράλληλα να τον αφήσουμε να «εξαρθρώσει» από μέσα μας το «εγώ» και οτιδήποτε άλλο έχουμε βαθιά ριζωμένο στον χαρακτήρα μας με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετεί με …ευλάβεια τα καθημερινά συμφέροντα μας. Αν κάποτε ο ναζισμός και αργότερα διάφορες άλλες μορφές εθνικισμού υπαγόρευαν σε χιλιάδες ανθρώπους την ανάγκη να εξαφανίσουν τον συνάνθρωπο τους επειδή ήταν «διαφορετικός», ο Χριστός την ίδια ώρα μας ζητάει να σκεφτόμαστε πώς θα γίνουμε ο καλός Σαμαρείτης που θα δώσει τον χρόνο του, την ενέργεια του, τα χρήματα του κλπ για εκείνον που έχει ανάγκη.  Ασχέτως φύλλου, χρώματος, εθνικότητας και οποιασδήποτε μορφής πεποίθησης. Όπως και εκείνος μας ελέησε ασχέτως αν δεν το αξίζαμε.

   Καλή εβδομάδα σε όλους…