Εξομολόγηση…

«Από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα» (Ματθ. 12:34). Αυτή είναι μια από τις αλήθειες που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός, η οποία αναγκάζει τον άνθρωπο ειλικρινά να σκεφτεί τι βγαίνει από το στόμα του. Σκέψου: αυτό που «λες», αυτό «είσαι». Το στόμα σου φανερώνει τι υπάρχει στην καρδιά σου. Για χρόνια δεν ήθελα να παραδεχτώ πως αυτό είναι αλήθεια.

Οι φίλοι μου όταν παίζαμε μπάσκετ υπέφεραν μαζί μου. Δεν έβριζα, θύμωνα όμως. Θύμωνα πολύ. Είχα πρόβλημα με την οργή. Ήμουν φοβερά ανταγωνιστικός, ειδικά μέσα στη ρακέτα. Το ίδιο μου συνέβαινε και με το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να νικήσω. Μετά ζητούσα συγγνώμη…

Οι φίλοι μου για χρόνια έκαναν υπομονή μαζί μου. Με θεωρούσαν «καλό» παιδί. Έπρεπε να σταματήσει αυτό όμως. Δεν ήταν δυνατόν να παθιάζομαι τόσο έντονα και να τσακώνομαι σε κάθε παιχνίδι και μετά να ζητάω συγγνώμη. Πώς νικιέται μια τέτοια κακή συνήθεια; Για καιρό έλεγα στον εαυτό μου «έτσι είμαι εγώ». Ήθελα όμως να είμαι «έτσι»;

Το εδάφιο με αφορούσε άμεσα: «από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα». Ήταν δυνατόν να είμαι χριστιανός και να είμαι τόσο χάλια; Μπορούσε ο ίδιος άνθρωπος που ψάλλει και προσεύχεται να βάλει τόσο άσχημα τις φωνές στους άλλους που να τους κάνει να νιώθουν σκουπίδι; Η Αγία Γραφή λέει πως αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει (Ιάκωβος 3:10). Πριν εξηγήσω πώς το πάλεψα, πρέπει να ομολογήσω πως και σήμερα συνεχίζω να παλεύω με την οργή. Ξέρω πως μου είναι πολύ εύκολο να «εκραγώ».

Άρχισα να παραδέχομαι την αδυναμία μου συνειδητά και σταθερά, χωρίς δικαιολογίες. Αυτό με οδήγησε να ζητήσω συγγνώμη από τον Θεό. Όταν ζητάει κάποιος συγγνώμη από τον Θεό και τους ανθρώπους, υποτίθεται δεν ψάχνει να βρει δικαιολογίες. Αναγνωρίζει την προσωπική ευθύνη του στο ακέραιο και παλεύει (Ιάκ. 1:13-16). Παρακάλεσα επίσης το Θεό να με βοηθήσει. Το έκανα ειλικρινά. Ήξερα και ξέρω πως δεν μπορώ μόνος μου να νικήσω τον εαυτό μου. Είχα κι έχω απεγνωσμένα ανάγκη τη χάρη Του. Τέλος, ζήτησα από κάποιους πιο ‘κοντινούς’ φίλους βοήθεια. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο επειδή ενοχλούσε περισσότερο τον εγωισμό μου. Τους παρακάλεσα όποτε έβλεπαν πως πάω να «ξεφύγω» να με προειδοποιήσουν, να με ελέγξουν, να με σταματήσουν! Είμαι ευγνώμων, επειδή το έκαναν.

Σιγά-σιγά κάτι άρχισε να αλλάζει, αν και με πολύ αργούς ρυθμούς. Πώς το ξέρω; Οι άλλοι το παρατήρησαν. Δεν άλλαξα εγώ. Ο Θεός με άλλαξε! Κι ακόμη με αλλάζει. Και καθώς η οργή άρχισε να μειώνεται, η χαρά του παιχνιδιού άρχισε να αυξάνει. Κι ακόμη οι φιλίες έγιναν καλύτερες και περισσότερες. Όπως είπα και πιο πριν… ακόμη παλεύω. Όταν παλεύεις όμως, συνηθίζεις τη νίκη και δεν θέλεις να γυρίσεις πίσω. Να θυμάσαι πως ο Θεός είναι Πιστός!! Υπόσχεται συγχώρηση, βοήθεια, χάρη. Έχεις τον Λόγο Του, την προσευχή, και τα αδέλφια σου! Έχεις τον ίδιο τον Χριστό, δηλαδή τα πάντα!

Γιώργος Αδάμ