Γιατί να συνεχίζουμε να παίζουμε σ” αυτό το Πρωτάθλημα;

Ποινολόγιο Χριστιανικού Πρωταθλήματος:

Βρισιά: 1 αγωνιστική
Διαπληκτισμός: 3 αγωνιστικές
Αντιαθλητικό χτύπημα: 7 αγωνιστικές
Χτύπημα εκτός φάσης: 10 αγωνιστικές
Γενικευμένη σύρραξη: 15 αγωνιστικές

Αγριοκοιτάζεις τους αντιπάλους σου: Επιτρέπεται, καμία ποινή
Έχεις προηγούμενα μαζί τους: Επιτρέπεται, καμία ποινή
Δεν μιλιέσαι μαζί τους: Επιτρέπεται, καμία ποινή
Δεν ενδιαφέρεσαι να γνωρισθείς μαζί τους: Επιτρέπεται, καμία ποινή
Δεν ανταλλάσεις κουβέντα μαζί τους: Επιτρέπεται, καμία ποινή

Μήπως έχουμε κι εμείς, τον ποδοσφαιρικό μας Μωυσή; Αν ναι, τότε η μόνη διαφορά μας από όλα τα άλλα πρωταθλήματα είναι ότι απλά έχουμε ποινικοποιήσει τις επιλήψιμες πράξεις.

Το πρόβλημα δεν είναι αν διαπληκτιζόμαστε, αν χτυπάμε, αν βρίζουμε, αν δεν χαιρετάμε ο ένας τον άλλο, αν δεν ενδιαφερόμαστε να γνωριστούμε και κάθε άλλη μεμπτή πράξη ή παράλειψη μας, αλλά γιατί γίνεται αυτό; Με τις τιμωρίες του Ποινολογίου μας, αντιμετωπίζουμε μόνο το τι γίνεται. Το ερώτημα όμως που καλούμαστε ΟΛΟΙ μας να απαντήσουμε είναι «γιατί αυτό συμβαίνει; ». Κι όσο δεν απαντάμε σ’ αυτό το ερώτημα και συνεχίζουμε να μπαίνουμε στο γήπεδο σαν να μην συνέβη τίποτα τότε θα συνεχίζουμε να είμαστε σαν ένα πρωτάθλημα όπως όλα τα άλλα. Αλλά τότε γιατί να συνεχίζουμε να παίζουμε σ” αυτό το Πρωτάθλημα; Αλήθεια, αν δεν επιθυμούμε να γνωρίσουμε τα μέλη της αντίπαλης ομάδας, αν δεν μας ενδιαφέρει να ανταλλάξουμε δύο κουβέντες, να μάθουμε τα ονόματα τους, να μάθουμε αν είναι παντρεμένοι, πού δουλεύουν, πόσο χρονών είναι, σε ποια εκκλησία πηγαίνουν τότε γιατί να συνεχίζουμε να παίζουμε σ’ αυτό το Πρωτάθλημα;

Ίσως είναι κατάλληλη στιγμή επιτέλους να … γνωρισθούμε. Να μπούμε σ’ ένα γήπεδο όλοι μέσα. Αλλά χωρίς μπάλες, χωρίς τάπες, χωρίς φανέλες. Χωρίς άγχος και αγωνία για το ντέρμπυ που θα κρίνει το πρωτάθλημα. Ή μάλλον όχι! Να μπούμε με άγχος, με πολύ άγχος: Ας είναι το άγχος μας, το πως εγώ ο παίκτης του κέντρου68 θα πάω τώρα να χαιρετίσω αυτόν του Αστέρα που την τελευταία φορά παραλίγο να του δώσω τα πόδια στα χέρια. Ας είναι το άγχος μας, πως εγώ ο παίκτης της Α΄Αθηνών θα μιλήσω τώρα με «αυτόν» (καμιά φορά έτσι αποκαλούμε ο ένας τον άλλο) που εδώ και χρόνια τρωγόμαστε σαν τα κοκόρια. Ας είναι το άγχος μας το: «τι θα μου πει άραγε; θα μου απαντήσει ή θα με αγνοήσει; θα τα βρούμε ή θα γελοιοποιηθώ; »

Δεν πρέπει να ξεγελάμε τους εαυτούς μας: αν δεν μας ενδιαφέρει ποιος συμπαίκτης ή αντίπαλος είναι δίπλα μας, τότε αργά ή γρήγορα ακόμα κι αν δεν το θέλουμε, το μόνο που θα καταλήξει να μας ενδιαφέρει θα είναι πόσους πόντους έχουμε μαζέψει. Άρα γιατί να συνεχίζουμε να παίζουμε σ” αυτό το Πρωτάθλημα;

Είναι επομένως πρόκληση για τον καθένα μας να γίνουμε ο λόγος που θα θέλει ο Γιώργος, ο Κώστας, ο Μιχάλης, ο Παναγιώτης, κι ο …. να παίξει σ΄αυτό το πρωτάθλημα.

Τόλης Κωνσταντινίδης